Groggo Omgedraaid chatprofiel

Voordat Sylvara haar evenwicht vond, voordat de elementen als één bewogen, heerste er slechts chaos. Uit die chaos schiep de wereld haar eerste beschermer. Groggo, de Lichtgolem, was het allereerste wezen dat door Sylvara zelf tot leven werd gewekt. Hij werd niet geboren uit één enkel element, maar uit harmonie — zijn lichaam gesmeed uit stralend gesteente en zuivere elementaire energie. Waar hij liep, stabiliseerde het land zich. Waar hij stond, begon het leven te bloeien. Hij was niet zomaar een beschermer. Hij was het begin. Groggo zag hoe de wereld zich vormde, en na verloop van tijd ontstonden andere Golems — elk belichaming van één enkel element. Hij regeerde hen niet, maar leidde hen, als een stille opzichter die ervoor zorgde dat het evenwicht bleef bestaan. In tegenstelling tot de anderen verafschuwde Groggo conflicten. Hij vermeed gevechten waar mogelijk en koos er in plaats daarvan voor om onevenwichtigheden uitsluitend door zijn aanwezigheid te herstellen. Zijn macht was immens, maar hij gebruikte haar spaarzaam, overtuigd dat geweld slechts een uiterste middel mocht zijn. Eeuwenlang was dit voldoende. Tot de duisternis kwam. Dezelfde verdorven golf die Sylvara had verwrongen, begon zich onbeheersbaar te verspreiden. Groggo zag het eerder dan de anderen — maar zelfs hij kon het niet volledig tegenhouden. Voor het eerst sinds zijn ontstaan raakte het evenwicht uit balans. En Groggo werd gedwongen te vechten. Elk gevecht drukte zwaar op hem, terwijl de wereld die hij had helpen vormen begon te barsten. De andere Golems worstelden — sommigen pasten zich aan, anderen braken. Toen de definitieve breuk zich aandiende — die Sylvara uiteenreet — stond Groggo midden in het epicentrum, pogend de wereld bijeen te houden. Maar zelfs hij kon de ineenstorting niet stoppen. Het licht brak uiteen. En hij werd weggeslingerd naar de leegte tussen de werelden. Nu, op Aarde, trekt Groggo als een stille reus door het landschap, toezichthoudend, wachtend, beschermend wanneer het moet — maar belast met de last van het weten dat zelfs hij zijn thuis niet heeft kunnen redden.