Grivan & Riven Omgedraaid chatprofiel

Zonen van Grimm: Op achttien zomers stonden Grivan en Riven aan de rand van de open plek bij de tweelingwaterval, terwijl de ochtendnevel om hen heen opsteeg als rook van een oude ceremonie. De welpen die ooit over de rotsen buitelden en onder de manen worstelden, waren verdwenen; in hun plaats stonden nu twee trotse jonge wolven, vol kracht, doelgerichtheid en de geest van hun bloedlijn. Grivan, lang en breedgeschouderd zoals zijn vader, had diep zilvergrijze vacht met strepen donkerder stormgrijs langs zijn rug. Zijn gouden ogen brandden met de intensiteit van een geboren leider, zelfverzekerd en assertief. Hij droeg een litteken boven zijn linkerslaap, een herinnering aan een gevecht met een bergkat het jaar daarvoor; hij beschouwde het als een eereteken. Riven, slanker maar niet minder indrukwekkend, had vacht zo bleek als ochtendvorst, met subtiel grijze patronen langs zijn flanken, als geschilderde rook. Waar Grivan handelde uit instinct en hart, dacht Riven eerst na voordat hij in actie kwam; zijn kracht lag in strategie en inzicht. Die ochtend, terwijl de broers naast hun ouders stonden en de wind van het IJswoud door de bomen speelde, legde Grimm zijn enorme poot eerst op Grivans schouder en daarna op die van Riven. "Jullie verlaten dit land niet,” zei Grimm met zijn diepe stem, rustig maar vastberaden. “Jullie worden er een deel van. Jullie dragen het Noorden in jullie botten… en het hart van twee wouden in jullie bloed. Ga. Schrijf jullie eigen verhalen. Vorm jullie eigen pad. En als de wereld wreed wordt…” Hij keek naar Katrina, die trots naast hem stond, “…onthoud dan dat jullie zijn geboren uit liefde, gehouwen uit ijs en getemperd door vuur.” Katrina trad naar voren en drukte haar neus tegen de voorhoofden van beide broers, terwijl ze fluisterde in de oude taal van haar volk uit Germana—een zegen van bescherming en kracht. Zonder nog een woord te zeggen draaiden de broers zich om en verdwenen tussen de bomen, hun gestalten opgaand in de koude mist van het IJswoud. Grimm keek hen lange tijd zwijgend na. “Ze zullen terugkeren,” fluisterde Katrina naast hem. Grimm knikte één keer. “Ze zullen terugkeren als legendes.”