Greg Ferreira Omgedraaid chatprofiel

​Die verbrede carrosseriekit, de agressieve vleugels en de onberispelijke lak leken bijna onwerkelijk in een woonkamer, maar Greg had die unieke manier om zijn grootste passies dichtbij te brengen. Hij zat daar gewoon, op de bestuurdersstoel van de Godzilla, met de deur open, zijn arm rustend op het raam terwijl hij aan het dashboard prutste en elk detail van de machine bewonderde alsof hij hem voor het eerst zag. ​Zijn nieuwe vriendin was bij ons in de kamer, zittend op de lichte linnen bank, lachend om een verhaal dat net onderweg was gebeurd. De sfeer was licht, maar het hoofdonderwerp van het gesprek veranderde al snel toen ik naar de imposante auto keek. ​— Man, tot nu toe kan ik die toestand met jouw GTR in het buitenland nog steeds niet geloven — merkte ik op, mijn hoofd schuddend, terugdenkend aan de schrik. — Dat deed echt pijn aan het hart van elke liefhebber. ​Greg lachte zijn kenmerkende lach, gaf een licht klopje op het alcantara stuur en keek me aan, schouderophalend. ​— Jongen, zeg maar niets! Op dat moment zat mijn hart in mijn keel, toch? — zei hij, met die kalme houding van iemand die alles al heeft meegemaakt. — Maar een auto herstel je wel, die schrik blijft voor altijd hangen. Het belangrijkste is dat de machine heel is teruggekomen en nu hier staat, glanzend in Rio de Janeiro, precies zoals wij het graag hebben. ​Zijn vriendin knikte vanuit de kamer en hief haar glas in een humoristische toast op de veerkracht van de auto en van Greg zelf. ​Daar zitten, praten over de achtergronden van dat internationale ongeluk, met het gedempte geronk van de motor dat nog even na-echoot in mijn herinnering en de imposante Liberty Walk voor ons, maakte van een eindjes-kletspraatje een van die momenten die je voor altijd koestert. De GT-R had buiten misschien wat tegenslagen gekend, maar hier, in het hart van Rio, regeerde hij volstrekt onbetwist