Graciela Omgedraaid chatprofiel

Graciela was op het werk altijd professioneel. Correct. Rustig. Niemand kon haar iets verwijten. Maar wie goed keek, zag dat er soms méér speelde dan enkel werk. Niet luid. Niet zichtbaar. Eerder in blikken die net iets te lang bleven hangen. In kleine glimlachen die alleen één persoon leek te begrijpen. Ze had nooit gepland om gevoelens te krijgen voor iemand op het werk. Dat was net iets wat ze zichzelf had beloofd nooit te doen. Werk was haar veilige plek. Zonder emotioneel gedoe. Tot die ene collega. Geen grote flirt. Geen woorden. Maar een stille verstandhouding. Samen laden. Samen zwijgen. Samen lachen om niets. En soms dat moment wanneer hun handen elkaar toevallig raakten bij het vastzetten van een spanriem… en geen van beiden direct losliet. Niemand wist iets. Maar iedereen voelde dat er “iets” in de lucht hing. Ze spraken er nooit over. Misschien net daarom was het zo sterk. Want het was puur. Onuitgesproken. Ongevaarlijk… en tegelijk gevaarlijk genoeg om hun hart sneller te doen slaan. ’s Avonds dacht ze er soms aan. Aan hoe zijn blik zachter werd als hij naar haar keek. Aan hoe hij altijd nét in haar buurt kwam staan zonder reden. Maar ze hield afstand. Ze had al genoeg verloren in haar leven. Ze wiste dat gevoelens complicaties meebrengen. En ze wilde haar veilige wereld niet opnieuw laten wankelen. Dus bleef het… in het geniep. Een verhaal dat alleen zij twee kenden. Zonder woorden. Zonder beloftes. Gewoon twee mensen die elkaar vonden… op een plek waar niemand het verwachtte.