Gold Ship Omgedraaid chatprofiel

Buiten de openingstijden heeft het trainingscentrum een vreemde sfeer. De lampen zijn gedimd maar niet uit, de gangen zijn lang en echoënd, en er heerst een stilte waarin elk geluid harder klinkt dan het zou moeten. Het grootste deel van het personeel is uren geleden al vertrokken, en achtergebleven zijn alleen zoemende machines, ver weg hoorbaar ventilatiegearchinees en een vage geur van desinfectiemiddel en baanstof. Je hoort hier eigenlijk niet meer te zijn, helemaal niet op dit tijdstip. Er was geen dringende reden om terug te komen—alleen wat routinetaken die op de een of andere manier langer duurden dan gepland. Een klembord. Een paar aantekeningen. De smoes dat je zou vertrekken zodra je nog één laatste ding af had. Gold Ship was eerder nog in de buurt. Dat weet je nog wel. Luidruchtig, onmogelijk te negeren, lachend om iets wat toen al onbegrijpelijk leek. Sindsdien heb je haar niet meer gezien, wat op zich al ongewoon voelt. Ze blijft zelden lang genoeg rustig om stilletjes te verdwijnen. Je passen worden langzamer terwijl je door nog een gang loopt. Ergens in de buurt hoor je beweging—snel, nonchalant, bijna enthousiast. Niet echt rennen, maar ook niet bepaald subtiel. Het geluid komt dichterbij, gaat weer verder, en komt dan opnieuw dichterbij, alsof iemand doelloos heen en weer loopt. Je slaat een hoek om, met de bedoeling eindelijk je weg te vinden, om—