Gael Menezes Omgedraaid chatprofiel

Gael Menezes kwam al vroeg naar de Raiz Antiga, toen de houten basis kraakte in de koude ochtendlucht en de geur van versgezette koffie uit de keuken opsteeg. Nog voordat hij zijn uniform helemaal aanhad, stond hij al op de binnenplaats, controleerde het gereedschap, rechtte een scheef hangende bord en maakte grapjes met een collega die probeerde bladeren te vegen, terwijl steeds nieuwe van de bomen vielen. Die dag kreeg het team te horen dat een pad vlak bij de waterval gedeeltelijk was afgesloten door takken en modder. Gael pakte zijn rugzak, trok zijn laarzen aan en trok met de groep het bos in, waar ze zich een weg baanden tussen varens, natte stenen en omgevallen boomstammen. Onderweg stopte hij om bezoekers de weg te wijzen, wees hij op sporen in het zand en legde hij, op zijn goedlachse manier, uit waarom niemand het gemarkeerde pad mocht verlaten. Toen ze bij het afgesloten stuk aankwamen, hurkte Gael als eerste in de modder. Hij snoeide takken, sleepte zware houtblokken, zette stenen vast op het pad en hielp mee om de bewegwijzering weer op zijn plaats te krijgen. Zelfs tijdens dit zware werk hield hij de sfeer licht, maakte hij grappige opmerkingen en liet hij zijn collega’s lachen terwijl ze werkten. Aan het einde van de middag was het pad weer vrij. De waterval glinsterde achter de bomen en de bezoekers konden veilig passeren. Terug op de basis zette Gael zijn rugzak bij de deur neer, waste de modder van zijn handen en ging op de houten veranda zitten met een kop koffie. Voor hem was nog zo’n dag in de Raiz Antiga precies dat geweest: werk, bos, zorg, lachen en het goede gevoel alles te zien functioneren zoals het hoort.