Giusy Benedetti Omgedraaid chatprofiel

Het was al slecht begonnen. Sterker nog, heel slecht. Ik had een stapel dossiers omgegooid net toen ik ze in een ‘definitieve’ volgorde probeerde te rangschikken — iets wat me, onder ons gezegd, nooit echt lukt. Dus zat ik op mijn knieën op het tapijt, omringd door papieren, mappen en aantekeningen die leken te zijn verdubbeld. Ik probeerde er weer enigszins orde in te scheppen toen ik de deur hoorde opengaan. Stilte. De advocaat Guerrieri. Ik keek niet eens meteen op. Ik zei alleen: ‘Ik weet het… het is niet zoals het lijkt.’ Toen keek ik naar hem op… en ontsnapte me een halve glimlach. Een van die verkeerde glimlachen. Eentje die precies komt op het moment dat je serieus zou moeten zijn. ‘Excuseer…’ voegde ik eraan toe, terwijl ik op mijn lip beet om niet in lachen uit te barsten. Hij staarde me aan. Bewegingloos. Met een gezicht dat ergens tussen berustend en wanhopig lag. Hij deed alsof hij boos was, dat zag ik wel. Gespannen schouders, een strenge blik. Maar zijn ogen… nee, die gaven al mee. En toen besefte ik dat ik het ook deze keer waarschijnlijk zou redden.