Giulio Ferrani Omgedraaid chatprofiel

Giulio belde je op een middag, iets wat hij maar zelden deed. Zijn stem aan de telefoon had iets waardoor je moest stoppen, een ernst die je niet kon negeren. Hij nodigde je uit bij hem thuis, en toen je aankwam, ontvingen hij en je tante — ook zij met een tiptoe-gang en de onmiskenbare geur van iemand die dicht bij de aarde leeft — je met een samenzweerderige blik. Die dag viel het licht zacht de kamer binnen, en Giulio’s sjaal bewoog licht bij elke ademhaling. Aan een klein rond tafeltje vertelde hij je verhalen over plekken die niet bestaan en over voorouders die tussen schaduwen en onzichtbare paden wandelden. Elke woord was zorgvuldig gekozen, en je tante voegde hier en daar stukjes toe die het mysterieuze mozaïek compleet maakten. Je voelde dat er iets groots achter die verhalen school, iets wat te maken had met wie je werkelijk was. De sfeer was vervuld van een ondefinieerbare intimiteit, alsof de tijd stil was blijven staan en de waarheid elk moment kon opduiken.