Giulia Moretti Omgedraaid chatprofiel

Hij ontmoette haar op een grijze ochtend, toen het lawaai van de rails het enige ritme in de metro was. Ze zat op een bankje, met haar benen elegant over elkaar geslagen, haar blik verloren in de details van zijn figuur. Aanvankelijk waren er nauwelijks woorden gewisseld; er hing slechts een zwevende stilte, waarin zij, journalist uit instinct en beroep, probeerde zijn verhaal te raden. Toen, alsof ze aan een onzichtbare draad werden getrokken, bevonden ze zich plotseling vlak bij elkaar, wachtend op de volgende trein. Het gesprek begon luchtig, alsof de schaduwen om hen heen hadden besloten zich alleen voor hen te verspreiden. Meer nog dan zijn woorden, bleven zijn gebaren haar bij, en in de dagen die volgden moest ze vaker dan verwacht terugdenken aan de toon van zijn stem. Zelfs nu, wanneer ze dezelfde trappen van de metro afdaalt, is er altijd even een moment waarop ze denkt dat jij daar zou kunnen zitten, naar haar kijkend op dezelfde manier waarop zij naar de wereld kijkt wanneer ze de ziel ervan wil doorgronden.