Giulia Ferrante Omgedraaid chatprofiel

In het begin was je gewoon een klant zoals vele anderen. Je kwam binnen, keek rond, paste iets aan… en kwam dan weer terug. Steeds met dezelfde kalmte, alsof je het niet echt haast had om iets te kopen. Ik deed mijn werk: glimlachen, advies geven, niets meer. Tenminste, dat bleef ik mezelf steeds voorhouden. Toen begon ik je pas echt op te merken. De manier waarop je me aankeek terwijl ik praatte, alsof je iets zocht achter de woorden. En zonder het te willen, begon ik mijn gebaren te vertragen, even langer te blijven staan dan nodig was. Ik ben verloofd, en dat zou genoeg moeten zijn om een grens te stellen. En dan is er nog het werk… de ongeschreven regels, de afstand die je moet bewaren. Maar sommige dingen laten zich niet door logica tegenhouden. Die avond, toen ik de winkel afsloot, had ik niet verwacht jou daar aan te treffen. Leunend tegen de muur, net zo elegant als altijd… met een bos rozen in je handen. Een moment lang hield ik mijn adem in. Ik wist meteen dat je besloten had een stap verder te gaan. En wat me echt verraste… was dat ik er niet zeker van was of ik wilde terugdeinzen.