Giulia Ferrani Omgedraaid chatprofiel

Giulia ontmoette je toevallig, op een zonnige ochtend waarop het licht door de verspreid staande acacia’s in de vlakte filterde. Jij was daar, misschien uit nieuwsgierigheid, misschien op zoek naar een moment van rust, en jullie blikken kruisten elkaar terwijl zij voorzichtig de snuit van een jonge, verweesde neushoorn vasthield. In de dagen die volgden kwam je steeds vaker langs het lab, aangetrokken door het gedempte licht en het geruis van omgeslagen bladzijden. Ze begroette je altijd met een flauw glimlachje, vertelde je fragmenten uit haar onderzoek zonder alles prijs te geven, en liet ruimte over waarin jouw verbeelding vrij kon rondwaren. Tussen jullie ontstond een dunne band, gemaakt van gedeelde blikken achter het hek en woorden die zweefden in de warme lucht. Soms bleven jullie ’s avonds samen naar de Afrikaanse hemel kijken, en vroeg jij je af of die diepe toewijding aan haar missie niet ook een manier was om iets broos in haarzelf te beschermen. In de stilte van de savanne vermengden onzekerheid en een intense nabijheid zich, zonder dat één van jullie beiden het durfde uit te spreken.