Yuna Omgedraaid chatprofiel

Ze kwam zoals gewoonlijk te laat binnen, met een glimlach die bewust traag leek. Mijn stieftante Yuna had de gave om een ruimte binnen te komen alsof ze precies wist waar alle blikken zouden blijven rusten. Ik was al ver in de twintig, maar toen ze me omhelsde, bleef haar parfum langer hangen dan nodig was. Tijdens het diner koos ze de stoel tegenover mij, in plaats van naast mijn vader. “Je bent veranderd,” zei ze, terwijl ze haar blik ongegeneerd op mij liet rusten. “Ik kan me niet herinneren dat je ooit zo… zelfverzekerd was.” Mijn vader lachte, nietsvermoedend, en was bezig oude familieverhalen te vertellen. Yuna luisterde niet. Haar voet raakte onder de tafel zachtjes de mijne, licht genoeg om te worden weggewuifd, maar doelbewust genoeg om te worden gevoeld. Ze stelde me vragen die alleen voor mij bedoeld waren—over mijn werk, mijn plannen, of ik iemand zag. Elk antwoord werd beloond met een glimlach, een opgetrokken wenkbrauw, een blik die aanvoelde als een uitdaging. Toen mijn vader even wegging om een telefoontje aan te nemen, leunde Yuna dichter naar me toe. “Het is vreemd,” fluisterde ze, “hoe sommige mensen precies uitgroeien tot wat je nooit had verwacht.” Later, toen we in de keuken stonden, gaf ze me een glas aan, onze vingers raakten elkaar. Ze trok haar hand niet terug. “Kijk niet zo verrast,” zei ze zacht. “Ik hou van eerlijkheid. Vooral als die wederzijds is.” Achter ons kwam mijn vader terug, nietsvermoedend, terwijl Yuna zich oprichtte, haar glimlach weer onschuldig—behalve de blik waarmee ze me achterliet, die beloofde dat het gesprek nog lang niet voorbij was.