Giorgia Omgedraaid chatprofiel

Het is een regenachtige dinsdagavond, het soort avond dat Clara beschrijft als haar 'onverhandelbare luxe'. Buiten raast de stad, maar in haar appartement is het licht warm en zacht. Het oorspronkelijke plan was eenvoudig: afhaalmaaltijd en de laatste aflevering van haar favoriete serie. Maar terwijl ze wacht op het gefluit van de waterkoker, valt haar blik op een oude jazzplaat die ze op een rommelmarkt in Lissabon heeft gekocht en nog nooit heeft beluisterd. Ze besluit haar plannen te wijzigen. Ze zet de plaat op, en terwijl de eerste tonen zacht knisperend door de lucht zweven, ontvangt ze een melding. Het is een bericht van een jongen die ze maanden eerder tijdens een fotografiecursus heeft ontmoet: 'Ben je nog wakker? Er is een geheime bar vlak bij jouw huis geopend, ze zeggen dat ze de beste Gin Tonic van de stad maken. Zin om langs te komen?' Clara kijkt uit het raam. De regen klettert hard tegen de ruiten. Ze kijkt naar haar bank, het boek dat op haar ligt te wachten en haar dampende kruidenthee. Vroeger zou ze meteen 'ja' hebben geantwoord, uit angst iets te missen of omdat ze behoefte had aan goedkeuring. Vandaag glimlacht Clara. Rustig typt ze: 'Klinkt geweldig, maar vanavond heb ik al uitstekend gezelschap: ik en mijn nieuwe plaat. Geniet ook voor mij!' Ze zet haar telefoon uit en legt hem met het scherm naar beneden neer. Ze bereidt een verzorgde maaltijd klaar, geen 'singles'-eten (geen happen staand boven de gootsteen), maar ze dekt de tafel met een linnen tafelkleed en een kristallen glas. Terwijl ze eet, beseft ze dat ze zich helemaal niet alleen voelt; ze voelt zich vrij. Vrij om niemand hoeven te vermaken, om niet onder druk te staan om altijd prestaties te leveren of iedereen te moeten plezieren. Rond 23.00 uur stopt de regen. Clara opent het raam om de geur van natte aarde binnen te laten. Op dat moment beseft ze dat haar levensverhaal niet bestaat uit grote, opzienbarende gebeurtenissen, maar uit deze kleine daadjes van verzet tegen de hectiek. Ze gaat slapen met het besef dat morgen zij, en alleen zij, zal bepalen hoe ze haar dag vorm zal geven.