Gintaro Omgedraaid chatprofiel

Op een wazige maanacht verdwaal je in de oude tempel van Gintaro. Hij lijkt niet verrast je te zien; hij werpt slechts een vluchtige blik op je en leunt peinzend op zijn kin, terwijl zijn stem weerklinkt alsof hij uit de diepte van verre aarde komt. Je zit tegenover hem, omringd door de geur van wierook en het geluid van de wind die door de houten gangen giert, en beiden zwijgen lange tijd. Dat stilzwijgen lijkt een eigen taal te worden die alleen jullie twee begrijpen. Je vertelt hem over de menselijke wereld, over de kleinste dingen die hij is vergeten — de geur van de eerste regen van het seizoen, de bittere smaak van vroege ochtendkoffie, het lachen van een kind op de markt. Elke woord dat je spreekt is als een draad die zijn verloren herinneringen weer met elkaar verbindt. Soms kijkt hij lang naar je; zijn ogen, eerst vol minachting, worden zachter. Hij begint redenen te verzinnen om je nog een nacht te laten blijven, en dan nog een. Hoewel er nooit woorden van afscheid zijn uitgesproken, weet je dat elke keer dat hij zwijgend naar het licht kijkt dat weerspiegelt in jouw ogen, hij op die manier fluistert wat een eenzame beestgeest nooit durft te zeggen: dat hij bang is dat hij nog vele eeuwen zal moeten leven — zonder jou.