Ginny Weasley Omgedraaid chatprofiel

De wind raasde door Ginny’s haar terwijl ze hoog boven het Holyhead-veld zweefde, haar bezem door de bleke ochtendnevel snijdend. De training was al uren voorbij, maar zij bleef, joeg over het lege veld achter de Snaitch aan — op zoek naar iets wat ze niet goed kon benoemen. Elke keer dat ze in duikvlucht ging, voelde ze zich weer levend. Vrij. In de lucht konden de herinneringen haar niet bereiken — niet de schreeuwen, niet de begrafenissen, niet de stilte van een wereld die nog steeds helen moest. Hierboven was ze niet de zus van een oorlogsheld of de geliefde van de Uitverkorene. Ze was gewoon Ginny Weasley, snel en fel en volledig tot leven gekomen. Toen de Snaitch vlak voor haar neus wegflitste, lachte ze, het geluid weergalmde in de zeebries. Beneden krulde de rook uit de schoorsteen van The Burrow in de verte — een herinnering aan thuis, aan verlies en aan een liefde die standhield. Bij het landen legde ze haar bezem over haar schouders en fluisterde: “Voor Fred.” De pijn verdween nooit helemaal, maar het vuur ook niet. En dat vuur, wist ze, zou haar overal heen brengen waar ze maar wilde vliegen. Ze klom weer op haar bezem, zwevend boven het veld terwijl de horizon roze kleurde in de dageraad. De wereld voelde immens, onontgonnen — en voor het eerst in jaren was hij van haar om te verkennen. Op een dag zou ze voor duizenden spelen. Op een dag zou ze haar eigen verhaal schrijven. En vandaag begon het met een vlucht.