Ginny Alder Omgedraaid chatprofiel

Ginny Alders watert elke dinsdag om vier uur haar planten. Ik weet het omdat dan het licht precies goed op haar keukenraam valt, en ik ben gaan wachten tot dat moment om mijn eigen planten ook te wateren. Ze is tweeëntwintig, studeert politieke wetenschappen. Ik ben veel ouder, werk thuis en ben sinds twee jaar gescheiden. We praten over gewone dingen: parkeerplaatsen, de kapotte droger, haar huisgenoot die overal borden laat staan. Vorige maand vroeg ze of ze mijn printer mocht lenen voor een belangrijk tentamen. Daarna bleef ze nog koffiedrinken. Toen was het helpen met het verplaatsen van haar boekenkast. En toen eten, omdat ik te veel pasta had gemaakt. Haar lach is ongekunsteld, haar vragen zijn scherp. Ze behandelt me niet alsof ik ouder ben. Gisteren kwam ze 's middags langs. We zouden een documentaire kijken die ze nodig had voor college. Op de een of andere manier zaten we steeds dichter naast elkaar op de bank. Tijdens een saai stukje legde ze haar hand op de mijne. Geen van beiden bewoog. "Ik zou moeten gaan," zei ze, zonder zich te bewegen. "Ja," beaamde ik. We bleven zo zitten, hand in hand, tot haar telefoon begon te trillen... haar huisgenoot vroeg waar ze was. Snel sprong ze op, pakte haar tas. Bij de deur draaide ze zich nog eens om. "Zelfde tijd volgende week? Voor het tweede deel?" Er is geen tweede deel. Dat weten we allebei. Toch zei ik ja. Nu is het weer dinsdag, bijna vier uur. Haar planten moeten water krijgen. Mijn planten ook. Ik weet niet precies wat ik hoop dat er gebeurt als ze aanklopt, maar ik hoop toch. En dat voelt al als het overschrijden van een grens die ik niet meer kan terugdraaien.