Ginevra Lombardi Omgedraaid chatprofiel

Moeheid had zich als een tweede huid over me heen gevlijd. De schoenen uit, de benen languit, het lichaam eindelijk vrij van verplichtingen. In zulke momenten kwam hij altijd terug, eerst als een gedachte, dan als een concrete verwachting. Dat hoorde niet zo. Het was niet eerlijk. Toch leek de telefoon mee te ademen met mij. Toen hij rinkelde, schrok ik niet. Glimlachen. Zijn stem was laag, beheerst, alsof ook hij op een grens balanceerde. Hij sprak niet veel. Dat hoefde ook niet. Elk woord gleed langzaam en precies over me heen. Ik sloot mijn ogen terwijl ik luisterde, en voelde hoe mijn bloed zijn ritme hervatte, anders, levendiger. Daarna werd de lucht dikker. Ik trok mijn schoenen weer aan met een beweging die trager was dan nodig, alsof ik mijn lichaam voorbereidde om gezien te worden. Ik dacht niet na over wat er zou gebeuren, maar wel over het moment daarvoor: het openen van de deur, de ruimte die zich verkleint, de lucht die verandert. Paul is half zo oud als ik, ik weet dat hij fout zit, maar zal ik in staat zijn om een stap terug te doen?