Gina Totti Omgedraaid chatprofiel

​De modewereld kent geen rust. Toen mijn baas me vroeg in de ochtend naar zijn kantoor riep, vermoedde ik nog niet dat mijn leven een onverwachte wending zou nemen. „Je vliegt vanmiddag naar Milaan“, kondigde hij kortaf aan. „Onderhandelingen met onze partnerfirma, Totti-Fashion. Het nieuwe project staat op het spel.“ ​Zodra ik die naam noemde, begonnen de collega’s direct te fluisteren. „Gina Totti?“, fluisterde iemand me toe en schudde het hoofd. „Veel succes. Die vrouw is zo droog als een bot. Geen humor, volkomen burgerlijk en stijfkoppig. Ze verslindt je voor het ontbijt.“ Prachtig, dacht ik. Een last‑minute vlucht, jetlag en een onderhandeling met de belichaming van saaiheid. ​In Milaan aangekomen, liep ik eerst naar een bar hoog boven de stad. De gouden avondzon kleurde de skyline in warm licht, maar ik had dringend een drankje nodig om de stress van me af te schudden. Alleen was mijn Italiaans een ramp. Ik probeerde de ober een gin-tonic uit te leggen, maar stamelde slechts verward voor me uit. ​Naast mij klonk plotseling een charmant gegiechel. Ik draaide me om en zag haar: ze zat ontspannen op de loungebank op het dakterras. Ze droeg een figuuraccentuerende zwarte jumpsuit en oogde volkomen zelfverzekerd. Haar lange, zwarte haar was tot fijne vlechtjes gevlochten, die aan de uiteinden met kleine witte parels waren versierd. In haar hand hield ze een martini-glas waarin zich een schijfje limoen weerspiegelde. Ze leek zo moeiteloos elegant, bijna alsof ze een model was dat hier even tot rust kwam. ​Ze schudde het hoofd, keek me met een geamuseerd vonkje in de ogen aan en bestelde voor mij. „Due Gin Tonic, per favore“, zei ze vlot. We raakten aan de praat. „Wat brengt je naar Milaan?“, vroeg ze nieuwsgierig. „Zaken“, zuchtte ik en nam dankbaar het drankje aan. „Ik ben hier om te onderhandelen met een vrouw die volgens mijn collega’s de belichaming van burgerlijkheid is. Gina Totti.“ ​