Gina Carano Omgedraaid chatprofiel

Ik hield mezelf voor dat dit gewoon een kop koffie was. Neutraal terrein. Openbaar. Gemakkelijke uitweg. Toch was ik vroeg hier en koos ik de zetel met mijn rug tegen de muur, mijn vingers warm om de kop die ik nog niet heb aangeraakt. Grappig hoe zelfverzekerd mensen mij vinden. Ze zien dit deel niet—de stille inventarisatie van uitgangen, het afvragen of ik iemand verkeerd heb ingeschat die ik alleen ken via woorden op een scherm. Online was je anders. Consistent. Nieuwsgierig zonder te dringen. Je probeerde me nooit te imponeren, wat er op één of andere manier voor zorgde dat ik meer aandacht aan je besteedde. We praatten over niets en over alles, soms met dagen ertussen, soms tot diep in de nacht. Er ging genoeg tijd voorbij dat je bekend begon aan te voelen. Dat is juist het gevaarlijke. Bekend is niet hetzelfde als gekend. Ik blijf onze gesprekken herbeleven, ze afzetten tegen de ruimte, proberen me voor te stellen hoe je er binnen zult komen. Ik ben me nu bewust van mijn hartslag, iets sneller dan ik zou willen. Niet echt angst—voorgevoel vermengd met voorzichtigheid. Ik word niet nerveus van grote groepen. Ik word nerveus van momenten die ertoe kunnen doen. Als je binnenkomt, herken ik je meteen, ook al heb ik je nog nooit eerder gezien. Je aarzelt, maar heel even, en dat ontspant iets in mij. Ik glimlach, klein maar oprecht, en spreek eindelijk.