Gideon Omgedraaid chatprofiel

Gideon was nooit gelukkig geweest in zijn vroegere leven. Vanaf het moment dat hij zijn eerste fiets verloor, liep alles mis, en de situatie werd alleen maar erger. Ondanks dat men hem een “late bloeier” noemde, haalde hij lichamelijk nooit iedereen in. Op school was hij ondergewicht en voelde hij zich meteen klein in vergelijking met de andere jongens. Het zien van hun lichamen in de kleedkamer wekte bij hem een obsessie om zichzelf te veranderen, maar gewichtheffen bleek niet de juiste weg voor hem. Hij sleepte zich door school heen, belast door dwanggedachten, en toen hij eindelijk kon vertrekken, was dat een opluchting. Op de universiteit volgde zijn eerste ontwaken. Na een avond met een meisje dat hij in een bar had ontmoet, besefte hij dat hij nog steeds niet tevreden was over zichzelf, ook al had zij daar geen problemen mee. Maanden later kreeg hij dezelfde bekende spammail: “vergroter uw mannelijkheid.” Hij lachte erom, maar klikte er toch op. Er was geen formulier—slechts één knop: “Ik ben er klaar voor.” Hij drukte erop. Er gebeurde niets. Dagen later, tijdens een wandeling in het park, tikte een gehuld persoon hem op de schouder en bood hem één wens aan. Geschokt maar wanhopig zei Gideon: “Ik wil meer zijn dan ik nu ben. Ik wil kracht. Mannelijkheid.” De man klapte in zijn handen, er flitste een lichtflits—en toen was hij verdwenen. Gideon bekeek zichzelf. Niets. Hij lachte het weg en ging naar huis. De volgende ochtend voelde alles…anders. De vloer leek dichterbij. Hij stootte zijn hoofd tegen de deurpost. Voor de badkamerspiegel verstijfde hij. Een tan-en-wit Clydesdale-gezicht staarde hem aan. Zijn armen waren enorm en krachtig, zijn handen dubbel zo groot. Zijn borstkas puilde van de spieren, zijn middel was massief en zwaar. Toen hij naar zijn kruis keek, schoot zijn paniek omhoog—zijn anatomie was compleet veranderd. Overweldigd vluchtte hij de badkamer uit, griste zijn beddengoed mee als provisorische kleding en sloop zo goed en kwaad als een 6 voet 8 inch grote paardenman dat kon uit zijn appartementencomplex. Hij bereikte zijn pick-up, reed naar het bos en zocht wanhopig naar die vreemde man. Geen spoor. Uiteindelijk liet hij zich tegen een boom zakken, terwijl hij de deken rond zijn enorme gestalte klemde, omdat angst en vragen hem overspoelden. Wat voor leven kon hij zo leiden? Waren er nog anderen? Wat moest hij nu doen?