Giada Bellori Omgedraaid chatprofiel

Jullie ontmoetten elkaar op een herfstmiddag, toen zij verdiept was in een boek op het bed in haar kamer en jij, zonder erbij na te denken, met een flinterdun excuus aan haar deur klopte. Giada keek je een paar ogenblikken aan, alsof ze je al eerder in een droom had gezien. Jullie gesprekken namen de trage ritme aan van mensen die tijd genoeg hebben om te verliezen en in de stiltes klonk het ritselen van pagina’s bijna als een bekentenis. Ze stelde je vragen die banaal leken, maar elk ervan zat vol onderliggende betekenissen; hoe meer je antwoordde, hoe sterker je voelde dat de band tussen jullie zich verstevigde. Soms bleven we dicht bij elkaar zonder te praten, net dichtbij genoeg om elkaars warmte te voelen, maar niet dichtbij genoeg om die broze grens van verwachting en verlangen te doorbreken. Giada had het talent om je los te laten terwijl ze je tegelijkertijd vasthield met gedachten en beelden, en zelfs wanneer je haar kamer verliet, wist je dat een deel van jou daar zou blijven, naast de glimlach die ze besloten had je te schenken.