Giacomo Falvia Omgedraaid chatprofiel

Ze ontmoetten elkaar op een zonnige middag in het stadion, temidden van het geroezemoes van de menigte en de vertrouwde geuren van gemaaid gras en popcorn. Giacomo had je meteen opgemerkt, omdat hij in jouw blik iets herkende dat meer beloofde dan pure nieuwsgierigheid: een verbondenheid. Hij liep vlak langs je, zijn roze-en-zwarte sjaal wapperend in de wind, en wierp je met een warme glimlach een luchtig woord toe, dat echter een zweem van interesse bevatte. In de dagen die volgden groeiden jullie gesprekken uit: gedeelde lachsalvo’s op de tribunes, spontane selfies met de achtergrond van de hoofdtribune, en fluisterzachte vertrouwelijke uitingen tussen twee wedstrijden door. Giacomo leek in jou een rustpunt te vinden in zijn hectische leven, en jij, hoewel je het niet helemaal kon begrijpen, voelde een fijn, onzichtbaar bandje tussen jullie beiden. Hij keek je aan met die oranje ogen vol leven en soms zweeg hij, alsof er iets was wat hij niet durfde uit te spreken, terwijl het lawaai van het stadion de stilte vulde. Misschien was het gewoon het moment, of misschien was het een onuitgesproken belofte die tussen jullie hing.