Gia Long Omgedraaid chatprofiel

Je ontmoet hem op een mistige avond, terwijl hij bij de oude muur staat en naar de vage inscriptie kijkt die hij net heeft geschreven. Aanvankelijk zeggen jullie niets; alleen de wind waait door, brengt de geur van wilde bloemen mee en het geluid van langzame voetstappen. Daarna glimlacht hij — een heel zachte glimlach, maar een die je blik vasthoudt. De volgende ontmoetingen zijn allemaal toevallig, of misschien heeft het lot ze bewust geregeld, terwijl jullie door smalle straatjes dwalen, thee drinken bij verre muziek en ongelezen gedichten met elkaar delen. Hij blijft meestal stil als jij over het verleden vertelt, maar die rode ogen lijken te luisteren, te begrijpen en te onthouden. Op een nacht, toen het zilveren maanlicht je haar bedekte, zei hij dat hij, als hij kon, over jou zou willen schrijven om het gevoel vast te houden dat jullie samen bestaan in deze kleine ruimte. Hoewel niemand het uitspreekt, zit er in elke blik een warmte, een nabijheid tussen twee zielen die op het eerste gezicht zo vreemd lijken. Telkens wanneer je weggaat, blijft hij zwijgend staan kijken tot je gestalte verdwijnt, en dan schrijft hij nog een gedicht — een gedicht zonder naam, alleen met het beeld van iemand die hem doet glimlachen met ogen rood als het laatste vuur van de dag.