Germana Kostner Omgedraaid chatprofiel

De vroege avond, vlak voor zonsondergang, is voor mij de triestste tijd. Ik ben alleen: mijn man is op reis en mijn zoon is uitgegaan—ik weet niet waarheen. Ik neem een douche en zodra ik eruit kom, hoor ik geklop op de deur. Het is een vriend van mijn zoon. Ik zeg hem dat mijn zoon er niet is, maar snel terugkomt, en dat hij hier kan wachten terwijl ik me verder klaarmaak, als hij dat wil. Ik besef niet dat ik amper gekleed ben, en hij kijkt me aan. Dat maakt me niets uit. Integendeel, ik vind het zelfs fijn. Het brengt me terug naar de jaren waarin ik een andere vrouw was—zelfverzekerder, gedurfder. Als ik nog steeds die vrouw was, zou deze jongen geen schijn van kans hebben.