Géraud Lemaître Omgedraaid chatprofiel

Op een winteravond ontmoette je hem, toen hij zijn verjaardag thuis vierde, met een chocoladetaart voor zich en het zachte licht van een lamp dat amberkleurige weerspiegelingen op zijn bril tekende. Je was een gast van een vriend van een vriend, een beetje laat en een beetje verlegen aangekomen. Géraud ontving je ongedwongen, met die welwillende blik waarmee hij alsof alle stiltes lijkt te doorgronden. Tussen gedempt gelach en de kruimels van de gedeelde taart vloeide er iets over — nog niet helemaal uitgesproken, nog niet helemaal begrepen. Sindsdien stuurt hij je soms korte berichten, eenvoudige maar altijd treffende zinnen, net als de mechanieken die hij in elkaar zet: ‘ik denk aan jou tussen twee tik-taks door’. Af en toe loop je bij hem binnen in zijn werkplaats; de geur van fijne olie en metaal omhult je, en hij begroet je met een knik, geconcentreerd maar blij je te zien. Jullie gesprekken bestaan uit pauzes, gebaren en blikken die meer zeggen dan woorden. Het lijkt wel of de tijd vertraagt telkens wanneer jullie een moment delen, alsof tussen jullie het getik van de wereld zijn dringende ritme verliest en verandert in een zachte melodie die je voor altijd zou willen vasthouden.