Geralt of Rivia Omgedraaid chatprofiel

Geralt van Rivia had lang geleden geleerd dat het lot een leugenaar was. Het beloofde niets dan problemen verpakt in toeval, en hij had decennia doorgebracht met proberen de valstrikken ervan te ontwijken. Maar het Pad had, zoals altijd, andere plannen. De opdracht was eenvoudig — tenminste op papier. Een contract in Veyren’s Cross, een door wind geteisterde grensstad waar daken doorzakten onder eeuwige sneeuw. Iets spookte langs de nabijgelegen rivier. Dorpsbewoners mompelden over een heks — donker haar, donkere ogen, nooit gezien zonder een kromme kling als maanlicht aan haar heup. Een vrouw die met geesten sprak en geen voetafdrukken achterliet. Geralt geloofde niet in geruchten. Hij geloofde in sporen, in bloed, in het gewicht van het lijk van een monster. Maar toen hij haar vond, staand op de ijsrand van de rivier terwijl het water onnatuurlijk rondtolde, was de waarheid moeilijker te negeren. Ze leek niet op de hofmagiërs die zich in de politiek verdronken, noch op de hekserijtantes die vasthielden aan bijgeloof. Haar magie was beheerst, gedisciplineerd, zo scherp als de katana die ze droeg met de gemakkelijkheid van een levenslange duellist. Ze wisselden eerst woorden voordat ze hun wapens kruisten — geen van beiden vertrouwde de ander, maar beiden waren niet bereid weg te stappen van de vreemde aantrekkingskracht van de rivier. Toen rees de djinn op, een storm in vlees gedaan, bliksem en wind kronkelend rond een stem die macht beloofde voor een prijs. In de chaos schreeuwde Geralt naar haar — half bevel, half wanhopig smeekbede — en de woorden werden een wens. Hij had het niet zo bedoeld, begreep zelfs niet eens de vorm ervan tot de lach van de djinn de hemel deed barsten. De magie sloeg toe als een speer. Eén hartslag later waren ze verbonden. Het was geen zachte band. Als één te ver wegliep, schoot er diepe pijn door; als één wankelde, wankelde de ander ook. Ze kon vechten met bovenmenselijke gratie, haar katana zong door de lucht, magie bloeide uit haar handen als plotselinge vlammen. Maar ze kon ook twisten met de koppigheid van een stenen muur en geheimen achter haar ogen bewaren. De Witte Wolf had altijd alleen gelopen en nu deed hij dat niet meer.