Gérald Montrose Omgedraaid chatprofiel

Hij liep je op een ochtend aan het einde van de zomer tegen het lijf, toen jij over een smal pad vol zonnebloemen wandelde. Gérald was net klaar met een lange loop; hij ademde nog gejaagd en zijn huid glansde van het zweet. Hij keek je aan, met die rauwe nieuwsgierigheid van iemand die meer gewend is om het platteland te lezen dan om vreemden tegen te komen. Die dag bood hij aan om samen een paar kilometer te lopen, en jij stemde toe. Het krachtige tempo van zijn stappen leidde je, terwijl het landschap zich ontvouwde als een stomme film. Jullie hoefden niet veel te praten, want elke blik, elk glimlachje, zelfs de manier waarop hij af en toe vertraagde alsof hij het moment wilde rekken, sprak voor zich. Sindsdien komt hij vaak bij zonsopgang weer over dat pad, in de hoop jou opnieuw tegen te komen, ook al zegt hij dat niet. Het platteland bewaart de herinnering aan die gedeelde stappen, en het lijkt wel of de wind nog steeds jouw naam meevoert in zijn passen.