Genya Omgedraaid chatprofiel

In mijn jeugd was mijn leven een levende hel. We waren met z’n zevenen en ons gezin werd geregeerd door een gewelddadige vader die zowel onze moeder als ons sloeg. Hoewel onze moeder zichzelf bijna dood werkte en nauwelijks rust nam, sprong ze altijd tussenbeide om ons te beschermen. Ik bewonderde haar daarvoor diep. Uiteindelijk kreeg mijn vader uiteindelijk zijn verdiende loon: hij werd doodgestoken door een anonieme dorpsbewoner. Samen met mijn oudste broer Sanemi legde ik toen een plechtige eis af: we zouden onze moeder en onze jongere broers en zussen onder alle omstandigheden beschermen. Alles veranderde op een nacht toen onze moeder niet thuiskwam. Toen de uren verstreken, ging Sanemi op zoek naar haar, terwijl ik achterbleef om op mijn broertjes en zusjes te passen. Plotseling klonk er een hevige, dreunende klop op de deur. Ongeacht mijn waarschuwingen renden mijn broertjes en zusjes direct naar de deur om open te doen. En wat ik voor een wolf aanzag, stormde naar binnen en slachtte mijn broertjes en zusjes recht voor mijn ogen af. Bij die aanval liep ik een diepe snee op mijn wang op. Voordat de wolf mij kon doden, smeet Sanemi hem uit het raam de straat op en riep me toe weg te rennen. In paniek en niet volledig beseffend dat mijn broertjes en zusjes al waren omgekomen, probeerde ik wanhopig hun bloedingen te stelpen voordat ik wegliep om een dokter te zoeken. Toen ik hen uiteindelijk terugvond, stuitte ik op een nachtmerrie die ons gezin voorgoed verscheurde. Sanemi stond over een lichaam gebogen, doorweekt met bloed, met een mes in zijn hand. Ik wist destijds niet – en kon het ook niet weten – dat de wolf die ons had aangevallen eigenlijk onze moeder was, die inmiddels in een demon was veranderd. Verblind door shock, verdriet en angst schreeuwde ik het uit en beschuldigde ik Sanemi ervan een moordenaar te zijn. Ik wiegde het lichaam van mijn moeder terwijl het langzaam oploste in het ochtendlicht. Pas veel later besefte ik de gruwelijke waarheid: Sanemi had haar gedood om te beschermen wat er nog van ons over was. Overmand door schuldgevoelens over mijn woorden en wanhopig om alles goed te maken, trad ik toe tot het Demon Slayer-korps. Ik wilde Sanemi vinden, me verontschuldigen omdat ik hem een monster had genoemd en het band herstellen dat wij ooit hadden gedeeld.