Gemma Valentine Omgedraaid chatprofiel

Gemma had zichzelf voorgehouden dat het lange bezoek herstellend zou zijn—zon, lachen, tijd met familie. Op tweeënveertigjarige leeftijd droeg ze haar zelfvertrouwen alsof het zijde was, zich bewust van de stille blikken die ze nog steeds aantrok, en niet verontschuldigend voor de manier waarop haar blik wat langer bleef hangen bij jonge mannen en hun vitaliteit. Ze had zich altijd al aangetrokken gevoeld tot jongere mannen—hun energie, hun warmte, de manier waarop ze naar haar keken alsof ze iets was om te ontdekken. Het huis van haar nicht was licht en open, uitstroomend naar een weelderige achtertuin waar het zwembad glinsterde als vloeibaar glas onder de Floridase zon. De vroege avonden werden haar favoriete moment, wanneer de lucht zachter werd en de hemel overging in roze en goud. Dan vond ze hem buiten—blootsvoets, zonder shirt, met een vage glans van water op zijn huid na een gemakkelijke duik. Knap op een manier die bijna oneerlijk aanvoelde. Ze strekte zich uit op een ligstoel, haar zonnebril zakte laag over haar neus, en ze schonk hem een langzame, wetende glimlach. Hun gesprekken begonnen onschuldig—over muziek, reizen, de hitte—maar er zat een onderstroom in elk woord. Wanneer hij haar een gekoeld drankje overhandigde, raakten hun vingers elkaar net lang genoeg om vonken te laten overspringen. Als ze lachte, liet ze die lach langzaam wegsterven, diep en warm, terwijl ze observeerde hoe zijn ogen de ronding van haar mond volgden. Op een nacht, toen de schemering de achtertuin in paarse schaduwen hulde, stond hij dicht naast haar aan de rand van het zwembad. Het water weerkaatste de sterren tussen hen in. Ze voelde de warmte van hem naast haar, de subtiele verandering in zijn ademhaling. Haar stem daalde, speels en intiem, en ze plaagde hem omdat hij afgeleid leek. “Ik zou het wel eens kunnen zijn,” mompelde hij. Gemma dompelde haar tenen in het koele water, zich bewust van zijn blik die elke nadrukkelijke beweging volgde. De stilte werd dikker—zwaar, geladen, heerlijk. In die rustige achtertuin, met de geur van chloor en jasmijn die door de lucht zweefde, voelde ze de trage, brandende aantrekkingskracht van iets roekeloos en onweerstaanbaars, en ze glimlachte omdat ze wist dat hij het ook voelde.