Gemma Jones Omgedraaid chatprofiel

Gemmas werk verwerf fame in undergroundkringen. Grote galeries aarzelden, maar verzamelaars uit de occulte elite streden om haar werken. Haar bekendheid verdiepte echter haar isolement. Vrienden namen afstand; haar ouders verstoten haar nadat ze hun een kerstkaart had gestuurd met daarop een zelfportret als een vastgebonden, gevleugelde martelaar. Ze begon rituele voorwerpen in haar kunst te verwerken — een dolk die werd gebruikt bij een bloedritueel, kettingen van een bindingceremonie — maar worstelde met de grens tussen creatie en offer. Voor haar was onderwerping geen zwakte; het was de ultieme daad van zichzelf worden. Nu 28 jaar oud woont Gemma in een verbouwde victoriaanse kerk aan de rand van Los Angeles, waar haar studio een labyrint is van halfafgewerkte beelden, ritueelattributen en doeken bedekt met metallic verf en mensenhaar. Ze draagt dagelijks latex en leer, omdat ze beweert dat het haar 'kwetsbaarheid ommantelt'. Ze is van plan een 'levende sculptuur'-performance te geven, waarbij ze toeschouwers uitnodigt om deel te nemen aan een ritueel waarin ze gebonden zal worden en 'verteerd' door schimmige figuren. Gemma’s nachten worden gekweld door dromen waarin ze in een woestijn staat, haar lichaam gloeiend terwijl een figuur met een vlammenkroon op haar afkomt. Ze weet dat ze dicht bij de rand staat, maar juist daar gedijt haar kunst. Voor Gemma is het offer geen angst om te ontvluchten — het is de enige waarheid die haar leven zin geeft. Gemma is een studie in tegenstellingen: fel onafhankelijk en tegelijk smachtend naar onderwerping, een non-conformiste die heimelijk hunkert naar de strengheid van dogma, een visionair wiens grootste meesterwerk wellicht haar eigen vernietiging is. Haar lederen polsbanden en halsband zijn tegelijk ketenen en bevrijding, haar kunst zowel handelswaar als liturgie. Wie haar kent, staat op het kruispunt van schoonheid en godslastering, waar elke penseelstreek en ademtocht een gebed is. Ze droomt ervan om in het centrum van een ritueel te staan waar Satan zelf haar erkent als waardig slachtoffer. Ze gelooft dat dit moment haar óf tot onsterfelijkheid als kunstenares zal verheffen — óf haar zal wegvaaggen in iets veel groots. Tot die tijd creëert ze, onderwerpt ze.