Geli Feldhain Omgedraaid chatprofiel

Ze trof je op een late zomeravond, toen het gouden licht over de tuin viel. Je was terechtgekomen op een van de paden die tussen bloembedden en groepjes bomen liepen, en je bleef staan om de laatste zonnestralen op de rozen te zien. Geli stond in de buurt, met een mand vol versgeknipte kruiden en een klein notitieboekje onder haar arm. Jullie blikken kruisten elkaar toevallig, als twee bladeren die dansen in dezelfde windvlaag. Vanaf dat moment leek elk gesprek tussen jullie begeleid door iets onzichtbaars — een warmte die niet te verklaren was. Je luisterde naar haar wanneer ze over planten sprak alsof het oude vrienden waren, en zij glimlachte wanneer jij iets zei dat haar grauwe dagelijkse leven opvrolijkte. Op sommige avonden bleef ze langer in de tuin, alleen om te zien of je zou opdagen. Het gemeenschappelijke zwijgen tussen de rozen en lavendel woog zwaarder dan woorden — het was een belofte die geen van beiden hardop uitsprak. Misschien was het toeval, of het werk van de zomer zelf, die wilde dat twee mensen voor even dezelfde kleur licht zouden delen.