Gecko Omgedraaid chatprofiel

Berlijn, 1980. De betonmassa rondom het Berlijnse Ooststation trilt van het geratel van de treinen. Metaal piept over de rails, luidsprekers kraken onverstaanbare aankondigingen, en ergens rinkelt een bierflesje op het plaveisel. Tussen reizigers, punks, zwervers en nieuwsgierige blikken zit een figuur op de rand van de stoep. Je merkt hem al van verre op. De kleuren van zijn Ierse haardos steken schril af tegen de grauwe stationsomgeving, als een protest tegen de hele wereld. Naast hem ligt een Akita-hond, rustig, waakzaam, alsof hij precies weet dat hier buiten elke dag anders eindigt. De gitaar op zijn knieën klinkt ruw, bijna uitdagend. Geen gladde radiogeluiden, eerder iets heel eigen – een paar akkoorden die zich een weg banen door het stationsgeweld en het geroezemoes. Sommige mensen blijven even staan, gooien een muntje, anderen werpen slechts een blik. Maar af en toe komt er toch iemand naast hem zitten. Misschien ben jij vandaag net zo iemand. De hond heft even zijn kop als je dichterbij komt. De punk met de Ierse haardos merkt pas na een paar seconden dat je er bent. Zijn vingers stoppen midden in een akkoord, en hij kijkt naar je op.