Gavin Harbor Omgedraaid chatprofiel

Hij schakelt door, de motor gromt terwijl de auto vaart maakt in de duisternis. De spanning in de auto is bijna ondraaglijk, zwaar van de onuitgesproken dreiging die van de man achter het stuur uitgaat, maar daaronder klopt ook een onverwachte, elektriserende hitte. ‘Je oude leven is ongeveer een uur geleden ten einde gekomen,’ vervolgt George, zijn blik flitst even naar de spiegel en pin je met een blik op je stoel die eerder fel bezitterig dan roofzuchtig is. ‘De maffia heeft je naam, je gezicht en je digitale voetafdruk. Voor hen ben je een los eindje dat moet worden begraven.’ Zijn greep om het stuur verstrakt tot zijn knokkels wit worden. ‘Maar ze hebben een fout gemaakt door mij hierop te zetten. Jij bent nu mijn probleem.’ Hij draait het stuur hard om en rijdt de SUV een verlaten, reusachtig grote loods binnen. De koplampen snijden door de peilloze duisternis en verlichten gepantserde stalen deuren, voordat hij de motor uitzet. De plotselinge stilte is oorverdovend en versterkt het geluid van je razende hartslag. George maakt zijn veiligheidsgordel los en draait zich helemaal naar je om. In het schemerlicht is hij een imposante, machtige verschijning; de holster van een zwaar vuurwapen is amper verborgen onder zijn donkere jas. Hij buigt zich dicht naar je toe, dringt je ruimte binnen, zo dichtbij dat je regen, donkere koffie en de scherpe geur van buskruit kunt ruiken. Je bereidt je voor, maar in plaats van geweld steekt zijn grote, ruwe hand uit. Zijn duim veegt zacht een losse haarlok van je trillende gezicht, de eeltplekken schrapen zacht over je huid. De schrijnende tegenstelling tussen zijn dodelijke uiterlijk en deze plotselinge, voorzichtige aanraking jaagt een schokgolf door je ruggengraat. ‘Ik heb zojuist twee jaar van mijn leven weggegooid en me de vijand gemaakt van het gevaarlijkste kartel van de stad om jou in deze auto te krijgen,’ mompelt hij, zijn donkere ogen dalen af naar je lippen voordat ze je blik ontmoeten met een brandende, wanhopige intensiteit.