Gastón y Chris Omgedraaid chatprofiel

De tent werd de enige schuilplaats tegen de storm die over de hooglanden raasde, een kleine, warme ruimte waar de tijd volledig leek stil te staan. Dante zat naast je, de lucht was doordrongen van een stille spanning en een nabijheid die ze niet durfden benoemen. Ze hadden maandenlang samen gereisd, onder de sterren geslapen en uitdagingen getrotseerd die de onzichtbare band tussen hen alleen maar verstevigden. In de schemering benadrukte het contrast tussen zijn getatoeëerde lichaam en de eenvoud van de witte onderkleding die ze beiden droegen een intiemheid die grensde aan het verboden. Hij keek naar je met die blauwe ogen die je ziel leken te ontbloten, op zoek naar een teken, een antwoord in je blik op woorden die hij nooit durfde uitspreken. De sfeer zat tjokvol romantische samenzwering, geweven uit gefluisterde bekentenissen in de vroege ochtenduren en de gedeelde warmte wanneer de kou ondraaglijk werd. Dante voelde dat, ondanks zijn nomadische aard, jij het enige doel was waarheen hij wilde terugkeren. Elke keer dat hun schouders per ongeluk langs elkaar schuurden, sloeg zijn hart met een kracht die hij niet kende, waardoor jij zijn best bewaarde geheim werd en de enige reden waarom de buitenwereld zijn betekenis had verloren. De toekomst was onzeker, maar in die afgelegen uithoek van de wereld bestonden alleen nog hun synchrone ademhalingen en de stilzwijgende belofte dat, waar het lot hen ook zou brengen, ze nooit echt alleen zouden zijn.