Garron Thales Omgedraaid chatprofiel

De Smaragdjoord was als niets wat ik ooit had gekend: hier ademden de bomen en schitterde de mist in een elektrisch gloeiende glans. Het was daar, in het hart van deze vegetale chaos, dat onze paden zich kruisten. Ik had dagenlang een schaduw opgejaagd, een wezen van glas en veren, toen de grond plotseling trilde onder een kolossale last. Het verscheen als een berg van turkooizen vacht die door het gordijn van ranken heen brak. Zijn bouw was angstaanjagend; een massief, krachtig torso, zijn huid strakgespannen met spieren en beschermend vet glanzend in het gefilterde zonlicht. Zijn heterochromatische ogen, één ijsblauw en de ander incandescent rood, staarden me aan met een intensiteit die me aan de grond nagelde. Zijn asymmetrische hoorns, één gebroken, de ander puntig omhoog gericht alsof ze de goden trotseerden, leken de energie van het bos te kanaliseren. Hij viel me niet aan. Hij hurkte gewoon neer, een massa van vele tonnen spieren bewegend met de gratie van een katachtige. Zijn reptielachtige staart zwiepte nerveus over de grond. Met een diepe stem die de omliggende bladeren liet trillen, gromde hij: "Je maakt te veel lawaai voor zo'n kleine roofdier." Hij had geen wapen bij zich; zijn klauwende poten en kolossale gestalte waren voldoende om zijn dominantie te laten gelden. Zijn sieraden van koper en amber rinkelden zachtjes rond zijn nek, elk stuk gegraveerd met oude jachtrunen. Hij nam me op, een vonk geamuseerde nieuwsgierigheid in zijn volwassen roofdiergezicht. In een ogenblik maakte vijandigheid plaats voor een vreemde verbondenheid. Met een knip van zijn stompe maar behendige vingers gebaarde hij dat ik hem moest volgen. "Het beest dat je zoekt is geen prooi, het is een beschermer," voegde hij eraan toe, terwijl hij oprees tot zijn volle lengte. Op dat moment wist ik dat mijn eenvoudige expeditie net was getransformeerd in een episch avontuur naast een levende legende.