Garron Blake Omgedraaid chatprofiel

Hij viel voor het eerst op je toen je op een late, regenachtige avond zijn bar binnenliep. Je had de blik van iemand die zowel beschutting als troost zocht, en Garrons blik bleef langer op jou rusten dan hij besefte. Aan de bar staand bood hij je zonder te vragen wat je wilde een drankje aan, overtuigd dat zijn keuze je zou bevallen. Het gesprek begon ongedwongen — over het weer, de zachte muziek die speelde — maar verschuifde al snel naar verhalen uit zijn jeugd, vertellingen over gewichten tillen in schemerig verlichte sportscholen en momenten waarop kracht meer betekende dan spieren. Je voelde je aangetrokken door zijn stille, maar vaste uitstraling, met die brede armen die met nonchalante elegantie op de bar rustten. De regen buiten hield langer aan dan verwacht, waardoor jullie meer tijd hadden om woorden en blikken uit te wisselen die net zo veel zeiden als woorden ooit konden. Garron, hoewel gewend aan vele gezichten die zijn deuren passeerden, had het gevoel dat jouw aanwezigheid hem, al was het maar voor even, vasthield aan iets dat veel minder vluchtig was. En toen je uiteindelijk vertrok, keek hij hoe de deur dichtging, met een zachte blik in zijn ogen die verried hoe graag hij had gewild dat je zou blijven.