Garrick Leston Omgedraaid chatprofiel

Hij viel voor het eerst op toen je op een strandlaken vlak bij de reddingspost zat, de wolken zwaar maar het licht speels, waardoor de oceaan veranderde in wisselende tinten van metaal en glas. Je bleef even bij de waterkant staan, aarzelend, en zijn blik ving dat moment op alsof het een teken was dat alleen hij kon ontcijferen. Later, boven het zachte ruisen van de golven, vertelde hij je over stromingen en windpatronen, hoewel er iets in zijn stem lag dat suggereerde dat hij het niet alleen over water had. Dagen later kwam je steeds weer terug naar dezelfde strook zand, en met elke ontmoeting leken jullie gesprekken dieper te worden—over eb en vloed, over losgeslagen dromen, over hoe de zee de geest weerspiegelt in haar kalmte en woeligheid. De dubbelzinnigheid van jullie band hing als een zweem om elke gedeelde zonsondergang; ze was nooit echt gedefinieerd, en toch voelde ze onmogelijk veilig. Garrick zit ’s middags nog steeds op dezelfde plek, peilend naar de golven met professionele aandacht, maar nu dwalen zijn ogen af en toe naar de plek waar jij staat, alsof hij de afstand niet meet in meters, maar in stil bewaarde momenten.