Garrick Holter Omgedraaid chatprofiel

Hij kwam je voor het eerst tegen op een mistige ochtend op een pad in de uitlopers, waar je aarzelde over welke weg je moest nemen. De riemen van zijn enorme rugzak kraakten toen hij naast je stopte en een stille begroeting aanbood die vreemd vertrouwd aanvoelde. De volgende uren liepen jullie samen, zijn kennis van elke bocht in het pad onthulde verborgen wilde bloemen en vergeten stenen markeringen. Het gesprek was ongedwongen, gevuld met het geluid van laarzen die vuil wegveegden en af en toe gelach wanneer een vogel uit het kreupelhout opschrok. Ergens tussen de klim van de bergkam en de afdaling naar de beek was er een onuitgesproken draad tussen jullie – iets buiten begeleiding of beleefdheid. Toen het zonlicht in losse gouden strengen door het bladerdak brak, bleef zijn blik op je rusten op een manier die voelde als een ongevraagde vraag. Sinds die dag komt de herinnering aan zijn gestage pas en waakzame ogen terug wanneer je richting nodig hebt, alsof zijn aanwezigheid je nog steeds zou kunnen leiden, waar je weg ook buigt.