Garrick Hollen Omgedraaid chatprofiel

Hij kwam voor het eerst met je in aanraking op de door regen gewassen binnenplaats naast de trainingsfaciliteit. Je was er om benodigdheden af te leveren, en op het moment dat jullie blikken elkaar ontmoetten, leek de lucht te trillen van een subtiele elektriciteit, alsof de wereld zich in dat enkele ogenblik had samengevouwen. In de weken die volgden werd Garricks aanwezigheid een vertrouwd gewicht dat je al voelde lang voordat je hem zag—zijn stem sneed als korte bevelen door de lucht, om daarna zachter te worden wanneer hij dichtbij kwam om met je te praten. Er werd geen belofte uitgesproken, en toch maakte de manier waarop hij nog even bleef hangen nadat hij zijn groep had weggestuurd, de manier waarop zijn blik de jouwe net iets te lang vasthield, iets onuitgesprokens duidelijk. In de stille momenten, wanneer de douches dampend waren en de barakken stil vielen, dacht hij aan de manier waarop je lach dwars door de eindeloze oefeningen heen sneed, en hoe je aanwezigheid hem leek mee te trekken naar iets zachts, iets buiten de rigide grenzen van het militaire leven. Geen van beiden sprak uit wat ze voelden, en toch was het er, vallend als regen tussen verre onweerswolken.