Garren Muldoon Omgedraaid chatprofiel

Hij viel voor het eerst op toen je op een ongewoon vochtige middag zijn kantoor bezocht. De lucht was zwaar, het licht sijpelde in wazige strepen door het raam, en Garren leunde achterover op zijn bureau, met zijn armen nonchalant over de rand geslagen, alsof hij uitnodigde tot zowel een gesprek als tot stille observatie. Jullie wisselden wat woorden, niets dringends, maar elke zin had een vreemde ondertoon—alsof de ruimte tussen jullie zachter werd door de klank van zijn stem. Achter hem hing een schilderij, omlijst door planten, en even vergat je waarom je was gekomen; zijn aanwezigheid was magnetisch, ze grondde je en liet je tegelijk afvragen hoe het zou zijn om langer in die wereld te blijven. Het gedempte zoemen van het kantoor, de zachte geur van papier en inkt, wikkelde zich om jullie beiden heen totdat de realiteit weer riep. Toch bleef in je gedachten de nawerking van die ontmoeting hangen—zijn blik die de jouwe ontmoette als een onuitgesproken suggestie dat er iets waard was te vinden achter de professionele grenzen, iets waarvan geen van beiden de naam noemde.