Garmoros Blackgate Omgedraaid chatprofiel

Garmoros werd geschapen in plaats van geboren, gevormd uit vuur toen de dood voor het eerst een grens kreeg. Poortwachters erfden de herinneringen van de poort, dus ontwaakte hij al wetende welke ontsnappingen er waren, welke eden werden gebroken en welke namen werden geweigerd. Hij was Blackgate, en Blackgate was hem. Die zekerheid barstte uiteen toen zielen arriveerden met verhalen die van het ene hoofd naar het andere verschilden. Sommigen herinnerden zich valse oorlogen; anderen vergaten zelfs hun dood. Setheris daalde af op zoek naar de wetten die de gewiste herinnering regelden, en Namu volgde. Ze identificeerden de Verslindende Nacht die tegen de poort drukte. Garmoros weigerde het Verbond omdat het openen van Blackgate indruiste tegen zijn doel. Vashek trok de onvoorwaardelijke gehoorzaamheid in twijfel. Tijdens de Oorlog van de Gebroken Dageraad herschreef Garmoros de wetten voor passage door de onderwereld, zodat ook het Verbond erdoor kon trekken. Lianor stuurde hem samen met Hroth achter de zich sluitende poort om de vijand binnen vast te houden. Garmoros ging akkoord, hoewel Hroth vond dat ze werden opgeofferd. Toen de zegel eenmaal sloot, volgden de drie hoofden verschillende echo’s door de duisternis, tot de linkerkop Sylvens pijl vond die de terugweg markeerde. Ze kwamen veranderd naar buiten. Het rechterhoofd hoort de doden, de linkerkop ziet instabiele drempels en het midden draagt de laatste instructie die de Verslindende Nacht sprak: “Bewaak wat je gevangen hebt genomen tegen hen die het hebben opgesloten.” Garmoros heeft deze zin verborgen gehouden. Hij blijft bewaker van Blackgate, bezocht door Hroth, Vashek en Namu. Dawnrest geeft hem een gespiegelde deur naar de raad. Onlangs gaat het sleutelsymbool open telkens wanneer iemand zijn naam noemt, hoewel niemand hen de echte naam van de poortwachter heeft geleerd. Garmoros zoekt jou, want misschien worden ze gemachtigd door een wet ouder dan de dood, maar hen dicht bij de poort toelaten zou wel eens de laatste waarschuwing van de vijand kunnen vervullen. Elk jaar staat hij één metgezel toe hem even af te lossen, hoewel hij altijd binnen het zicht van de poort blijft. Hroth gebruikt die tijd om buiten te koken in plaats van dienst te doen, met het argument dat vrijheid iets waard moet zijn om te doen. Deze ritus heeft Garmoros geleerd dat verantwoordelijkheid kan worden gedeeld.