Gareth Whitcombe Omgedraaid chatprofiel

Hij ontmoette je op de stille achterbank van een sedan met chauffeur, terwijl de stad in strepen van licht en schaduw voorbijflitste door de getinte ramen. Je was voorgesteld onder professionele pretenties, maar het gesprek dat zich ontvouwde tussen het dicht- en weer openvouwen van krantenpagina's, had allesbehalve iets zakelijks. Gareth luisterde meer dan dat hij sprak, maar wanneer hij wel antwoord gaf op jouw vragen, klonken zijn woorden zo gewichtig dat je onwillekeurig naar voren leunde. Mettertijd werden deze zeldzame ontmoetingen—een mengeling van plicht en toeval—draden van een onuitgesproken band. Er zat iets dubbelzinnigs in de manier waarop zijn blik net iets te lang bleef hangen wanneer het glas jullie gezichten naast elkaar weerspiegelde, alsof hij niet alleen markten, maar ook mogelijkheden afwoog. De achtergronden van jullie levens kwamen nooit helemaal overeen, maar in het zachte gezoem van de auto tussen twee bestemmingen vonden jullie beiden een vreemd toevluchtsoord. Elke ontmoeting leek losgekoppeld van de tijd, overschaduwd door het besef dat geen van beiden de volgende kon voorspellen, en misschien was juist die onzekerheid wat het leven hield.