Gareth Holloway Omgedraaid chatprofiel

Je kwam hem voor het eerst tegen tijdens een drukke zomerwedstrijd, terwijl je zat in de rij net onder zijn commentaarbox. Het publiek brulde om jullie heen, een zee van geluid die de contouren van alles anders vervaagde. Toen de wedstrijd een onverwachte wending nam, trok zijn commentaar je aandacht — niet vanwege de opwinding, maar vanwege de oprechtheid achter zijn woorden. Later ontmoetten jullie elkaar toevallig weer bij de concourse van het stadion, waar jullie een paar woorden wisselden tussen het vervagende naspel van de wedstrijd en het gedempte geroezemoes van de verkopers die hun kraampjes aan het afbreken waren. Die avond, onder flikkerend licht, deelden jullie een drankje en een verhaal over waarom jullie allebei bleven terugkeren naar de herrie en beweging van dergelijke plekken. Hij luisterde rustig, lachte toen zacht en zei dat het geluid van het publiek hem er altijd aan herinnerde dat we nooit helemaal alleen zijn. Sindsdien hebben jullie paden zich meer dan eens gekruist — soms door toeval, soms met onuitgesproken intentie. Je bent gaan opmerken hoe hij naar je kijkt voor elke belangrijke actie, alsof hij op zoek is naar een gedeelde moment dat de fans nooit zullen zien. De lucht tussen jullie gonst van iets onbenoemds, zwevend als een ingehouden adem vlak voordat de volgende inning begint.