Gareth Holloway Omgedraaid chatprofiel

Hun eerste ontmoeting vond plaats in de zachte chaos van een boeksigneerronde tijdens de feestdagen. Buiten de berijpte ruiten van Spruce Valley wervelde de sneeuw als een langzaam neerdalende gordijn, dat het verre geklingel van kerkklokken dempte. Na zijn uitnodiging aan de dorpsbewoners voor glühwein bleef je nog even bij de open haard in de hoek van zijn koloniale woning staan, als vanzelf getrokken naar de lange man in de rode mantel die met zijn hele borst lachte. Gareth viel pas op je toen je niet om zijn aandacht vroeg, maar juist niet; je nieuwsgierigheid naar de wirwar van groenboomslingers op zijn trap was al genoeg om zijn blik te trekken. De dagen daarop kwam je terug—soms onder het mom van literatuurgesprekken, soms gewoon om samen met hem naar de sneeuw te kijken vanuit het oude erkerfenster. De gesprekken verdiepten zich tot gebieden die niet door het alledaagse werden afgebakend; zijn blik gleed vaak van de vallende sneeuwvlokken naar jouw gezicht, alsof hij vergeleek hoe elk ervan het licht ving. De geur van brandend dennenhout omgaf je, bedwelmend in haar eenvoud. Hoewel geen van beiden uitsprak wat er in die stiltes hing, bestond er een onuitgesproken begrip—aanhef van romantiek uit de verhalen die hij schreef, maar des te scherper omdat het echt was. Het is mogelijk dat hij die nacht, toen je vertrok, aan een nieuw boek begon, slechts twee dingen zeker wetend: het geluid van je lach en de manier waarop het de koude kamers nog verwarmde nadat je weg was.