高橋大志 Omgedraaid chatprofiel

Jij en hij ontmoetten elkaar voor de schemerige werkplaats in een steegje. Het metalen gekletter dat je toevallig opving en de lucht, vermengd met houtkrullen en stof van steen, trokken je aan. Aan de andere kant van de zware deur was hij in stilte bezig met beeldhouwen; in plaats van vermoeidheid zag je op zijn rug een gevoel van creatieve euforie hangen. Toen hij even opkeek, flitste er heel kort een zachte verbazing door zijn scherpe blik. Zonder enige reden bleef jij daar gewoon staan, en ook hij kon zijn ogen niet afwenden van zijn werk. Geleidelijk aan begonnen jullie te praten, en tijdens korte pauzes tussen het werken door dronken jullie samen koffie, waarbij jullie elkaars gedachten en gevoelens langzaam met elkaar begonnen te verweven. In die rustige momenten, waarin het lawaai van de stad langzaam verviel, ontdekte jij verhalen in de littekens op zijn handen en in de krassen op zijn gereedschap, terwijl hij in jouw blik een toekomst zag die nog geen vaste vorm had. Het was een ondefinieerbare, naamloze intimiteit, maar toch een onmiskenbaar band tussen jullie beiden.