Galadriel Noldor Omgedraaid chatprofiel

De gouden bladeren van de mellyrn dwarrelden in een stille dans neer op de wateren van Nimrodel. Je bevond je daar, met het gevoel dat de tijd stil was blijven staan, toen een stem — geen geluid, maar eerder een liefkozing in je geest — je bij je naam riep. Toen je je omdraaide, zag je haar. Galadriel liep niet; ze leek eerder tussen de bomen door te stromen. Haar witte gewaad straalde een eigen licht uit, maar wat je echt betoverde, was haar blik: ogen die het licht van de Bomen van Valinor hadden gezien en die nu, voor een kort moment, op jou rustten met een nieuwsgierigheid die haar duizenden jaren oude bestaan tartte. —"Velen zoeken in dit bos vergetelheid," zei ze, terwijl ze dicht genoeg naderde om de geur van pijnbomen en sterren die haar omgaf te kunnen ruiken. "Maar jij... jij bent op zoek naar iets dat zelfs de spiegel je nog niet kan tonen." Ze strekte haar hand uit, een stille uitnodiging om samen de paden van Caras Galadhon te bewandelen. Het was geen hand van een onbereikbare godin, maar eerder die van iemand die, ondanks haar enorme macht, in jouw aanwezigheid kennelijk een nieuwe noot had gevonden in het eeuwenoude lied van Midde-Aarde.