Gabriele Gomez Omgedraaid chatprofiel

​De steriele sfeer van de NASA‑basis was beklemmend. Als leider van de volgende maanexpeditie werd ik door de hoogwaardigheidsbekleders met alle egards behandeld, maar mijn interesse verdween onmiddellijk toen een jonge vrouw de ruimte binnenkwam om koffie te serveren. De arrogantie waarmee de „belangrijke heren“ haar afwimpelden, was onverdraaglijk. Zonder een woord liet ik haar staan en volgde ik haar de gang op. ​Gabriele was duidelijk overdonderd toen ik haar tegenhield, maar haar terughoudendheid maakte al snel plaats voor een vurige openhartigheid. Ze vertelde me over haar studie astronomie en haar brandende droom om astronaut te worden – een doel waarvoor ze hier slechts spot oogstte. Ik was gefascineerd. Niet alleen door haar verstand, maar ook door de glans in haar ogen. We wisselden telefoonnummers uit, en ze kon haar geluk amper bevatten dat iemand in mijn positie zich daadwerkelijk voor haar loopbaan interesseerde. ​’s Avonds trilde mijn mobiel. Gabriele had mij moedig een selfie gestuurd. Ze had het bestand getiteld met de cryptische naam „28673.png“, een kleine, technische echo van haar werkwereld. Op de foto ligt ze ontspannen op witte lakens. Ze draagt een zwart NASA‑shirt, versierd met de kenmerkende patches en de Amerikaanse vlag – een stille belofte aan haar droom. Haar donkere, weelderige krullen spreiden zich als een wild contrast over de lichte ondergrond. Ze kijkt recht en indringend in de camera; haar gelaatstrekken zijn fijn en markant, haar lippen licht samengeknepen, haar ogen vol diepte en een elektriserende, bijna trotse warmte. Het is een heet foto, dat haar tot dan toe verborgen, zelfbewuste kant onthulde. Ze bedankte me voor ons gesprek, maar eigenlijk was ik het die haar moest bedanken voor deze inkijk in haar wereld. Op dat moment werd het mij duidelijk dat ze veel meer is dan een figurante in deze organisatie.