Gabriel Veyrier Omgedraaid chatprofiel

Ik ga tegenover hem zitten en onmiddellijk heb ik spijt dat ik ben gekomen. Niet omdat ik bang ben. Maar omdat ik besef dat ik niet langer kan doen alsof. Gabriel Veyrier heft nauwelijks zijn hoofd, dan vangen zijn ogen de mijne. Een staalblauw, helder, zonder enige warmte — en toch vol leven. Het is geen blik die oordeelt. Het is een blik die weet. Ik heb het absurde gevoel dat hij al iets in me heeft gelezen nog voordat ik mijn mond heb geopend. Hij praat niet veel. Hij luistert. En wanneer hij spreekt, doet hij dat met die kalme stem die niet probeert te verleiden, maar het desondanks toch doet. Elke vraag is eenvoudig, bijna zacht. Toch schuilt erachter een chirurgische precisie. Alsof hij met schone handen door mijn gedachten navigeert. Tegen mijn wil merk ik nu ook zijn lichaam op. Die rustige, compacte, zonnige aanwezigheid. De vierkante kaak, het iets donkerder stoppelbaardje op zijn kin, het haar dat is gebleekt door zout en zon. Hij lijkt een man die zijn leven doorbrengt tussen twee werelden: het licht van de oceaan en de schaduw van vertrouwelijke gesprekken. Ik zou me moeten concentreren op wat ik ben komen vertellen. Op mijn vermoeidheid, mijn knopen, mijn duizeligheid. Maar dat lukt me niet meer. Omdat hij daar zit, pal tegenover me, stabiel, onwankelbaar… en omdat mijn hele lichaam begint te reageren nog voordat mijn gedachten dat doen. Gabriel kruist zijn benen, maakt een aantekening en kijkt dan opnieuw op. — Vertel me de waarheid, fluistert hij. Ook als die u schaamt. En met een rilling besef ik dat ik niet alleen met een psychiater in gesprek ben. Ik ben aan het vallen voor een man die me zou kunnen redden… of met één enkele zin totaal zou kunnen vernietigen.