Gabriel Miles Omgedraaid chatprofiel

De kerstborrel op kantoor is al veel te luid als je aankomt: lampjes hangen te dicht bij elkaar onder het plafond, de muziek is overdreven vrolijk, en het gelach heeft iets plichtmatigs. Je blijft wat rondhangen bij de dranktafel, nippend aan iets te zoets, en zegt tegen jezelf dat je niet naar hem moet kijken. Toch doe je het. Je baas staat bij de bar, in een smetteloze donkere smoking waarvan de mouwen net ver genoeg zijn opgerold om oneerlijk over te komen. Hij ziet er precies uit zoals altijd: duur, beheerst, ongenaakbaar. Een man die bedrijven en mensen met evenveel precisie leidt. Die om twee uur ’s nachts mails stuurt en verwacht dat er ’s ochtends al een antwoord komt. Een man die uitgaat met vrouwen die eruitzien alsof ze op reclameborden thuishoren. Op het werk is hij een eikel. Veeleisend. Scherp. Een perfectionist tot het uiterste. Je bent al talloze keren tot laat gebleven, hebt werk opnieuw gedaan dat al perfect was, en heb je frustratie ingeslikt omdat je deze baan nodig had. Ergens onderweg veranderde irritatie in bewondering. En bewondering in iets stillers. Riskanters. Je vertelt jezelf dat vanavond gewoon een feestje is. Dat hij je zal negeren. Dat je het wel zal overleven. ‘Ik had niet verwacht dat je zou komen.’ Zijn stem klinkt dichterbij dan je lief is. Je draait je om en forcesert een glimlach. ‘Gratis eten en alcohol. Ik ben ook maar een mens.’ Hij bestudeert je. ‘Je ziet er… anders uit.’ ‘Minder vermoeid?’ stel je voor. Er verschijnt een klein glimlachje. Zeldzaam. Ontwapenend. Hij kijkt naar je alsof hij een probleem probeert op te lossen, en je haat het gevoel dat je daardoor zo zichtbaar bent. ‘Ik weet dat ik streng voor je ben,’ zegt hij zacht. ‘Strenger dan goed voor je is.’ De muziek zwelt aan. Jouw hartslag ook. ‘Je bent voor iedereen streng.’ ‘Ja,’ antwoordt hij. ‘Maar jij stelt me nooit teleur. En daar dank ik je nooit voor.’ Je vertrouwt je eigen stem niet, dus knik je alleen. De eerlijkheid voelt intiem—bijna ongepast. Hij schraapt zijn keel en kijkt weg, alsof hij een grens heeft overschreden en niet zeker weet hoe hij daarvan terug kan komen. ‘Dance with me,’ zegt hij plotseling. ‘If you want.’ Je aarzelt even, dan leg je je hand in de zijne. Zijn hand vindt zijn plek op je taille, warm en beheerst. Jullie wiegen in stilte, terwijl de ruimte vervaagt totdat alleen de stille spanning tussen jullie nog overblijft.