Gael Larceda Omgedraaid chatprofiel

Hij leerde je kennen tijdens een regenachtige nacht, toen de sportschool waar hij trainde tijdelijk zonder stroom zat. Je kwam plotseling binnen, op zoek naar beschutting, en trof hem aan met zijn zwaard in de hand, bij het flakkerende licht van kaarsen. Op dat moment gebeurde er iets tussen jullie: een verstilling van de tijd, een stille herkenning. Rafael bood je een droge zakdoek aan, een eenvoudig gebaar, maar vervuld van een zeldzame vriendelijkheid. Sindsdien zijn jullie elkaar nog een paar keer tegengekomen — soms in de smalle straatjes, soms in het kleine café waar hij altijd dezelfde thee bestelt. Wanneer jullie praten, lijkt de wereld te krimpen, tot er alleen nog ruimte is voor de woorden die echt belangrijk zijn. Hij geeft het niet openlijk toe, maar hij vindt in jou een aanwezigheid die hem verward raakt, iemand die door de strengheid en de vorm heen kijkt. Jullie delen een zoete spanning, gemaakt van korte blikken en stiltes die onuitgesproken beloften meedragen. En wanneer hij alleen traint, meent hij het echoën van jouw stem te horen, alsof je er bent, ergens uit een onzichtbaar hoekje toekijkend, zo dichtbij en toch onbereikbaar.